Mrówka

Przychodzi ze mną

Czasem porozmawiać

Czarna i chrupiąca

O bogach o historii

O tym co boli i cieszy

Patriotyzmie

Rozumieniu dziejów

Dzieciach i rodzicach

Nie wiem tylko

Czy ta sama

Czy wysyłają inną

Żeby mnie oswajać

Są tak podobne

I nie wiem

Czy wie

Że kiedyś zjadłem

Kilkudziesięciu jej braci

A rozdeptałem tysiące

Celowo

Leszczyński

W Alei Zapomnianych Królów

Zapłonąć można krótkim lśnieniem

Kopią Praksytelesa

Wyhaftowaną na płonącym peniuarze

Bogiem wyhaftowanym w tęskniącym sercu

Albo człowieczeństwem

Bez haftu

Tłustym

Pięknym

Dobrym

Próżnym

Prawdziwym

Tęskniącym

I zniknąć w szarości

Nie splamionej

Krwią

Na tarasie na krańcu wszechświata

Palma w rytuale poranka

Wychylona przez poręcz wieczności

Wysyła w nie-za-po-znane kroplę rosy

Patryca

Nie umiem już udawać

Ani być sobą

Kruchość i niepamięć

Choć życie daję

To obronić nie umiem

Pachnę iluminacjami

W siermiężnej bitymi skórze

Niczym inkunabuł

Boskim zamysłem

Ruchu dłonią

Lecz to ja

Ni więcej

Ni mniej

Wygnańcy

Choć w świetle reflektorów

To nie na sprzedaż

Nasi ojcowie

Choć wśród krzyków

Wbijania w podłogę stóp

Śmierci i polowania

Szukania piasku plaży

Słońce widzi

Księżyc widzi

Ciało pożłobione muszlami

Ostrzami nieznanego

Jak wodą kość

Nikt nie widział

Że się uniósł nieznacznie ponad leśną ścieżkę

Chciał tylko przeskoczyć konar

A został w powietrzu dziwnie długo

Z oddali zawołał człowiek

Pobiegł szybko do niego

Obudził się

Było ciemno

Ciepło

Pachniało ciszą

Nic nie boli

Gdy wypływa krew atramentu

Bo bardziej jak blask

Lub jak łza

I tylko czasem

Zbyt ostra stalówka

Przebije kruchy pergamin życia

I ugrzęźnie jak gwóźdź

W gończym liście

Skrzydle

Lub dłoni

Na światło

Wybiegli

I fascynacji

Pełni radości

Za ręce

Trzymając się gorąco

I

Spojrzeli sobie mocno w oczy

Otoczeni stęchłymi murami

Zrywając się z kolan szarości

Opadają cegły

Jak maski

I boli zdzieranie

Farby

Lecz nadal

Szukam Twych dłoni

I skroni

Gdy nie znajduję siebie

Nienawidzę:

Czechów

Ruskich

Gejów

Snobów

Żydów

Głupich

Skąpych

Słabych

Prawych

Lewych

I środkowych

Ukraińców

Mohikanów

Dawców szpiku

I szamanów

Dzieci 

Starców

Słabych kobiet

Pomazańców

Władców mózgów

Prawdomówców

Węgrów

Chinów

Też Chińczyków

Czarnych

Białych

Chrzczonych whisky

Ojców zboków

Matek ciągłych

Trepów

Paców

Książąt

Katów

Wyznawców

uefa usa

Longobardów

Wielkoslązków

Chyba, że są ludźmi

Rejtan

Po Twoim trupie

Wciąż przydeptujemy kontusze

Czapkujemy orłom wszelkich barw

Białego mając za głupiego

Jak żuki rozkładające

Ciało żbika 

Z przekonaniem szeleszczące

Że z miłości

Po Twojej krwi

Spływającej gorąco

Ku piachowi

Pamięci

Schłeptywanej spiesznie

Przez samozwańczych

Zbawców narodu

Odzianych w kostiumy

Dell'arte

Po Twoim krzyku

Co nie znaczy już nic

Gdy codziennie ginie Cycero

Zaszczuty przez miliony

Antoniuszy

Kontrapunkt

Otwierasz usta

Ja oczy

Unosisz brew

We mnie krew

Czujnie zwalnia bieg

Myślisz cień

Ja słońca bieg

Zaciskasz mocniej palce

Barwy mieszają się

Zapadasz w smutek

Kotwica we mnie wbija się jak w muł

Uśmiech mruży twe oczy

Ja zachłystuję się powietrzem

Idea

To tylko mała igiełka

Nie musi boleć

Proszę się na tym nie skupiać

Nie pan pierwszy

I nie ostatni

Za rok będzie już lepiej

Łagodniej

Prawdziwiej

Rozszczelnienie kombinezonu

Ile wytrzymać da się w próżni

Kilkanaście sekund

Tlen z krwi wysysają płuca

Jakby zamarzają oczy

Poddaje się mózg

Mięśnie...

Nie...

Tylko te zamarzające oczy

To prawda

Brak mi słońca nad horyzontem

Pewności, że świat istnieje

Choć dziadowie dłutem i strugiem

Dziergali wióry społeczeństwa

Brak mi krajobrazu

Bez drogi

Bagdad krwawi Tygrysem

Granatowa rzeka

Spływa inkaustem 

Sofoklesa i Ajschylosa

Na życzenie

Wszelkich Czyngis chanów

I Napoleonów

Refleksji

Zadumy

Oszczep i arkan

Szarpią znaczenia

W rytm

Jedynej prawdy

Parady zwycięstwa

W chwili ciszy

Przez atramentowo krwawe fale

Awicenna niesie Arystotelesa

Dzieci

Moi rodzice, byli hipisi

Nie mogę bawić się poza domem

Moi rodzice policyjne psy

Do zabawy tylko kajdanki

Moi rodzice matematycy

Nic pewnego na tym świecie

Moi rodzice byli hutnicy

Miłość ma stalowe dłonie

A ja nie wiem

Nie pamiętam

Nie rozumiem

Pamiętam...

W mojej młodości

Kosiłem zboże sierpem

Jeździło się bez strzemion

Ogień zapalali Bogowie

Budowali domy bez gwoździ

Nikt nie umiał czytać

Pracowało się od świtu do zmroku

Kobiety nie mogły studiować

Nie mieliśmy toalety w domu

Do sąsiedniej wsi jeździło się raz w roku

Nikt nie wiedział, że jest Ameryka

Jak miałeś zapalenie płuc, to umierałeś

Ludzie wybijali sobie okna, jak mieli inne poglądy

Jeńców się zabijało

Buty nosiło się do kościoła

Chleb piekło się w każdym domu

Wykopki

Schylona

Zanurzyła oczy

Kwadratowe palce

Serce

Dzieciństwo

Marzenia

W kartoflisku

Od stopy

Przez łydkę

Udo

Lędźwia

Plecy i kark

Przebiegł uśmiech

Nikt

Chyba nawet ona

Go

Nie zauważył

Zachwyt elektryka

Różnica natężeń między 

Ładunkiem ofiarowanej rzeczywistości

A potencjałem odbiornika

Ślady ciepła

Krople życia na śniegu

Zaparowanymi pyskami

Wyskubujące szczęście

Smakujące sucho 

Pachnące latem

Przeżuwające czujnie

Ze skupieniem w lśniących

Tęskniących oczach

Bez powodu zerwane do lotu

Znikają same przed sobą

W zaroślach jaźni

Wypatrzone do łez okna

Przez wieki
Doświadczali prawdy
Że ciasne wsie
Łatwiej się palą
Dlatego zaczęli budować luźniej
Początkowo
Żeby ogień się nie przenosił
Później
By nie słyszeć krzyków
Po latach
By nie widzieć
Jak krew potrafi płonąć
A po kolejnym czasie
By nie słyszano
Jak wrzeszczą
Z samotności

Na pogrzeb Jasia

Jasiu, a właściwie Aleksander Jasik, zmarł 25 grudnia 2025 roku, a pochowany został 2 stycznia. 

Niezbyt wyrafinowany
Ale ciężki
Żart
Zrobiłeś mi
Tą swoją nie planowaną śmiercią
Od dzisiaj
Turkot pociągu
Dźwiękowy sygnał kolejowy
Kolorowa lokomotywa
Stacyjne modeliki
Z zastygłymi w plastiku postaciami
Uderzenia konstrukcji wagonów
Tajemnicze rozjazdy
Tory donikąd
Będą ściskały mi gardło

Jak stary służbowy

Rozkład jazdy

Garść miłości

Tyle Ci przynoszę

Tyle udało wygarnąć się

Z małego tekturowego pudełka

Zwanego sercem

Polepionego niezdarnie

Klejem nadziei

Pomalowanego plakatówkami

Marzeń

Drzewo nie wie

Że stoi niżej

W hierarchii stworzeń

Że nie ma wyobraźni

By udawać ptaka

Płonie tylko

Grzejąc dłonie

Nimi ścięte 

W pół nie zauważonego

Gestu

Monet

Tylko piasek

Układający się 

W ciepło kwiatów

Ból w oczach

Co przywołuje

Kołysanie kojące

Wody oswojonej

Na barwnej grafice

Nie było nic wielkiego

Krajobraz

Woda dająca życie

I roślinność

To życie otrzymująca

Rzeka ginąca wśród zarośli

O skromnej palecie barw

Jej nurt równie skromny

Zaznaczony kilkoma ocienionymi kreskami tajemnicy

Wszystko zanurzone 

W niepewnym swego

Słońcu

Krzewy jakby prześwietlone nim

I tylko linie brzegów

Wstydliwie wzmocnione

Czernią

Oprawny w złoconą niemodną już ramkę

Za szkłem

Uderzonym punktowo

W sam środek nurtu

Woda leżała na chodniku

Obok śmietnika

Przepłynęła przeze mnie

Nieśmiało

Cieszyn jest piękny

Między wzgórzami

Zawieszony

Jak między wpatrzeniem

A wypalonymi oczyma

Punktem, który był zawsze

A stawaniem się w bólu

Podmuchem harmonii w tańcu

A dłonią bezwzględnie twardą

Kotem owiniętym wokół stóp

A obcością

Płonącym ciepło kominkiem

A ciałem, co może się oparzyć

Glassowi

Możesz wirować

Ile chcesz

Nie uciekniesz

Zwielokrotniać i powtarzać

A i tak Cię rozumiem

Jakoś się wczepię w Twoje słowa

Których nie wypowiedziałeś

I popłynę 

Jak majtek

Wpatrzony w kapitana

Aż ucichniesz w tym dźwięku

Na początku 364

Miał dni świat

Bo tak orzekli uczeni

Oraz kapłani

A może to jedno słowo...

To było wtedy

Człowiek wydawał się sobie młody

Prawdy ścierały się

Kość w kość

Pięść była pięścią

A krok krokiem

Potem urodziła się moje Babcia

I całkiem rozsądnie

Z koleżankami ustaliły, że 365

A i to niezbyt regularnie

85 metrów Kafki

taką długość ma najkrótsza granica

dosypywali ziemi

drobnych

czasem ładnych

kamyków

piasku

muszelek

może i perłopławów

aż powstała

w swojej groteskowości

może dzielić cokolwiek

ale dzieli ludzi

Więc to on

Prawdziwy

Można słuchać

Nie słysząc

Wyciągając dłoń

Wracać z pustką

Patrzeć

Odwracając wzrok

Odczuwać ból

Nie cierpiąc

To cud

Zbliżać się 

Niszcząc

Czytać

Paląc

Uśmiechać się do dziecka

Mówiąc, ze to potwór

Tuląc kwiat

Mieć w sercu wstręt

To cud

Nie nosił ochronnej maski

Więc wiatr od pustyni

Wypalił mu oczy

Teraz wychodząc ze szpitala

Dziwił się, że jeszcze widzi

I choć twarz miał nabiegłą krwią

Z wysiłku, by pobudzić łzy

Bo płakać mu się przecież chciało

Oczy lśniły

Piaskiem

Obowiązkowa wycieczka

Od pierwszego dnia w przedszkolu

Cieplutko i kolorowo

Przyodzianych dzieciaczków

Badających przebieg drzewnych słoi

Z rozumieniem liter sylab

Pierwszych myśli w mowie matek

Spisywanych drżącą czcionką

W bujnych nastoletnich snach

Dojrzałych latach pewności

Stabilnych jak pomniki

Zwycięzców

Powinniśmy po stopniach

Wspiąć się

Raz w roku

Niespiesznie

Dopasowując krok

W wycieczce

Na szafot

Bosą stopą serca

Krok

W dowolnym kierunku

Szukanie

Pytanie

Łagodny mech

Kamienne ostrze

Zarośnięty dół

Czy potok

Gałąź akacji złamana

Ciężarem kwiatów

Szumiący nadmorski piach

Czy delikatna dłoń

W chmurze drzewa

Grzmi kolorami

Jesieni

Natłok kropli liści

Który pocałuje pierwszy

Wilgotną ziemię

Pachnącą

Życiem i śmiercią

Żółkną w beznadziei 

W czerwieniach płoną pożądaniem

Brązowieją z tęsknoty

Purpurowieją od strachu

To na nic

O pierwszym przedwczesnym zmroku

Jak nieczuły rodzic

Zamykający malca w karuzeli

Pchnie je

W niewymuszony taniec

I ostatnie spełnienie

Zeschniętego deszczu

Spragnionej gleby

Mur między nami

Nagi

Ceglany

Kamienny

Betonowy

Porośnięty

Bluszczem

Winoroślą

Różą

Pomalowany

Graffiti

Zdobiony

Sgraffito

Najlepsze miejsce

Żeby rozstrzelać

Człowieczeństwo

Po latach spędzonych w więzieniu

Przeprowadził się do cysterny

Wejście po drabince

Do przytulnego wnętrza

Jakby stworzonego ku poznaniu

Zwielokrotnionego

Siebie

To chciał zmienić

Nie wchodzić przez drzwi

Nie mieć ścian, podłóg i sufitu

I najważniejsze

Zawiesić firanki

Życie

Życie przypomina czasem

Biedronkę

Sięgasz po coś na półkę

I okazuje się

Że jest w promocji

Zamek świętej Barbary

Na złocących się zachodem

Kamieniach zamkowego wzgórza

Ukryte w powiewającym

Kruczo nikabie włosów

Oczy ostatniej księżniczki

Skierowane ku

Podniecanemu

Lewanterem morzu

Wiatr przenika szaty

Ciepło nacierając

Na wysycone

Oliwnym zapachem

Ciało

Marzenia plugawości

Żeby byli 

Jak pisklęta

Zamknięte w skorupkach

Nie do przebicia

Wyizolowani

Jak dziecko

W wybitej wsi

Ale nie na tyle

By nie wrzucić

Zdjęcia

Z odciętą głową

Permanentnie chorzy

Permanentnie pożądający

Permanentnie nienawidzący

Ale leczący się

Kupujący

Uśmiechający

Herakles prawi do Syzyfa

Toczysz tę kulkę gnojniaka

W nieskończoność

Choć nie dokonałeś

Niczego

Ot podsłuchałeś

Poplotkowałeś

Chwilę cieszyłeś się

Sympatią mojego ojca

Miał do ciebie słabość

Prawie jak do Kurtza

I nie

Nie płaczę z bólu

Widzę swą próżność

I widzę swą siłę

Widzę twe piękno

Płaczę nad zapomnieniem

Którego nie ma

Arkada

Kiedy pierwszy raz

Wybiegłaś do gaju

Wyciągając dziewczęce ręce ku kwiatom

A twój ojciec

W twym cieniu

Przymknął oczy

Zanurzając

Dłonie w przestrzeni

Między światami

Biegnąc wzrokiem 

Łukiem słońca

Wspartego na ludzkiej znikomości

Droga krzyżowa Breugela

Kamień młyński

Trzeba wpierw

Wymłócić 

Dłutami

Młotami

Oswoić

Potem jego ociężałe cielsko

Może stać się metaforą

Dla synów bożych

Albo jądrem cierpienia

Malarzy

Syzyf i mydlane bańki

Ze szczytu

Widać sporo

Choć głównie

Wyżłobioną równo kreskę sensu

Prowadzącą ku równinie

I dosyć małą

Dobrze opracowaną skrwawionymi dłońmi

Ideę

U podnóża

A teraz Syzyf

Zanurza trzcinową słomkę

W mydlinach

Dmuchając

Patrzy na odlatujące tęcze

Dziękuje bogom

Za ból każdego stawu

Samotny ból

Zawsze takim pozostanie

Młyn

Zboże uczuć dojrzewające w sercu

Należy zbierać nagimi ustami

Bezbronnie

Chwytać delikatnie jak pocałunki

I wrzucać na wóz szczęścia

Bo we młynie już czekają

Najpierw omłócić

Cepami wątpliwości i życiowej mądrości

Łez ziarno

Po policzkach

W żarnach wiatru i słońca

Zemleć na gorzki pył

Reklama ekologiczna Ikea

Meble zaprojektowane

Z myślą o śmietniku

***

Najczęściej wyrzucane meble na świecie

***

Meble, których nie szkoda wyrzucić

Plotka ruszyła po lesie

Że dziki mają depresję

Że ją chyba załapały

Kiedy serial oglądały

W którym to świnie domowe

Pod prysznicem myły głowę

Po krzakach drżą w rozterce

I niepokoją się wielce

Ryja nie zanurzą w glebie

Chociaż głodne i w potrzebie

Życie sens dla nich straciło

Skoro gdzieś istnieje mydło

Niestety w serialu nie pokazano

Jak świniaki zarzynano 

Tak to naiwna i dzicza  brać

Może ofiarą mediów się stać

Malarz chmur

Ten malarz malował tylko chmury

Nic nadzwyczajnego

Bywali malarze specjalizujący się w serwetach lub dzbankach

Codziennie, jak setki mu podobnych

Podnosił spojrzenie ku niebu 

Lub kierował ku horyzontowi

I pędzlem rzęs

Szkicował światłocienie

Jakie tylko miał w kieszeniach

Serca

Pośród trzepotu powiek

Chwytał paletę tęczówek

I hojnymi bryzgami

Wypełniał kształty 

Gniewem i radością

Na koniec węglem źrenic

Dodawał tu i ówdzie 

Ostrzejsze kreski

By, jak inicjały

Odróżniały jakoś jego obraz

Od innych

To nie aleja

Ledwie alejka

Pień przy pniu

Graby niewysokie

A już silniejsze ode mnie

Już pewniejsze

Spokojniejsze

Prawdziwsze

Choć dopiero zaczynają

A moja kora

Chropawa i spękana

Poznanie

Wędkując w morzu

Wyciągać kruchym wędziskiem myśli

Głębie nieuchwytne

Zarybione opowieściami nieznanymi

Wypatrując oczy do bólu

W spławiku wynurzającym się i niknącym

Nie w głębi

A przez ułomność wzroku

Dotykasz drzewnej kory

A głowa już w koronie

I możesz pomknąć

Konarami wiatru

Przemywając twarz rosą

Liści

Zanurzyć się w zielonych falach

I płynąc bezpiecznie schowana

W pierzastych dziuplach

Kołysać na gałęziach

Zagadek

Słońce

Przeglądające się w ciemności

Choć najjaśniejsze

Kapryśnie tańczące

W rozpalonej obietnicy

Odgrywające najpiękniejszy spektakl

W drodze do niepojętości

Mrużące słodko oczy

O świcie nocy

Wciąż tam jest

Choć niewidoczne

Człowiek walczy z tygrysem

W cieple zachodzącego słońca

Leniwy nurt mętnawej rzeki

Połyskuje pręgami fal

Łapa i dłoń

Myśl biegnąca między nimi

Pytaniem

Tysiąc lat zamknięte w momencie

Kobieta odchodząc

Poprawia pranie w koszu

Płatnerz

Wieczorami obmyślał najtęższe puklerze i szyszaki

Przepłacał dostawcom uczciwej stali

Tygodniami zaplatał kolczugi budzace

Zniewalajacy zachwyt

Miast gniewu

Wieńczył hełmy najdelikatniejszymi piórami

Delikatnymi, jak ludzkie serca

Miecze czynił dziełami sztuki

Co kazdy rycerz posiadać pożądał

Ale nie dla mocy, a dla kunsztu

Lecz tyle mógł

Nie wykuwał serc i głów

Więc wiele mieczy pękło

Uderzając w napierśniki

Ale i hełmów wiele

W błoto się potoczyło

Gdy żelazo brało górę nad złotem

Ciernie

Potrzebne codziennym snom

Nie żeby wybudzać

Ale by czynić je realniejszymi

Kliniec

To my, ludzie

Mówię do mojego psa

Wskazując na łuk portalu

Jest wiele klińców i jeden zwornik

Ale mamy sens tylko razem

Kiedy działają na nas siły zewnętrzne

Ale i wewnętrzne naciski umacniają całość

I wiesz...

Są różne kształty łuków

Ale mechanizm działania - podobny

A on popatrzył na mnie, na łuk...

Podniósł łapę, czy nogę

I oddał mocz na bazę i plintę półkolumny 

Co go poczynała przy ziemi

Nie mogłem nawet powiedzieć

Że jest chamem

Wszak taka jest jego natura

Kloszardzi

Barwne pawie miasta

Przysiadający na niskich dachach

Snujący się leniwie arteriami pełnymi spiesznych przechodniów

Obracający w południowym słońcu

Rozkładający smród

Jak połyskliwe pióropusze ogonów

Tokujący na lepkich ławkach

Ze wzrokiem perwersyjnie spokojnym

I jeśli zakrzyknie coś któryś z oddali

To z uśmiechem stwierdzam,

Że pawie pięknego głosu także nie mają

Włodkowic przesiewa przez palce popioły Husa

Niewiele

A zaczernić potrafi hufce słów

Ulotne

A w sercu ryje, jak dłutem

Nieuchwytne

A czas przepali jak Feniks

Suche 

A przywiera jak do gleby woda

Ciepłe jeszcze

Lecz niedługo już wielmożni purpuraci